En
Klasyfikacja chmur taka jaką znamy obecnie jest dość młoda bo pochodzi z początku XIX wieku. Do tego czasu uważano, ze chmury są zjawiskiem niepowtarzalnym, szybko zmiennym w czasie i niemożliwe jest wyróżnienie wspólnych cech umożliwających ich skategoryzowanie.
Autorem podstaw wspólcześnie stosowanej klasyfikacji chmur jest Luke Howard (1772-1864) z zawodu farmaceuta, a z zamiłowania meteorolog, W wydanej w 1803 roku książce „The Modyfications of Clouds” przedstawił propozycję klasyfikacji chmur (wzorowanej na klasyfikacji Linneusza) wraz z propozycjami łacinskich nazw odnoszących się do ich cech zewnętrznych: cirrus, cumulus, stratus, nimbus. Propozycja została zaakceptowana przez środowisko naukowe. W ciągu następnych lat klasyfikację weryfikowano i doskonalono. Zgłoszono również kilka zmian w proponowanej klasyfikacji.
Propozycja Howarda została zaakceptowana na Miedzynarodowej Konferencji Meteorologicznej w Monachium w roku 1891, a w roku 1896, który był ogłoszony Międzynarodowym Rokiem Chmur, Międzynarodowy Kongres Meteorologiczny formalnie przyjął do stosowania międzynarodową klasyfikację chmur. W tym samym roku (1896) ukazuje się pierwsze wydanie Międzynarodowego Atlasu Chmur.
W roku 1921 została powołana Mkiędzynarodowa Komisja ds Badania Chmur, która przygotowala kolejne wydanie Miedzynarodowego Atlasu Chmur i Wyglądów Nieba. W roku 1930 ukazało się jego wydanie tymczasowe, a w roku 1932 miała miejsce edycja wersji ostatecznej. Kolejne wydanie Atlasu ukazało się w roku 1939.
Atlas chmur był wydawany również w czasie wojny. W roku 1941 Air Ministry Meteorological Office (UK) wydaje „Cloud forms accordind to the international classification”, a w 1944 roku Atlas chmur jest wydawany w Niemczech.
Kolejne, „pokojowe” wydanie Atlasu miało miejsce w roku 1956 i odbyło się już pod auspicjami Światowej Organizacji Meteorologicznej.
Jednocześnie, w oparciu o wydawnictwa międzynarodowe poszczególne państwa wydają swoje publikacje. W Polsce w roku 1950 został wydany przez Ministerstwo Komunikacji i Panstwowy Instytut Hydrologiczno – Meteorologiczny (PIHM) Międzynarodowy Atlas Chmur i Wygladów Nieba w wersji pełnej oraz w postaci wyciągu przeznaczonego dla użytku obserwatorów. W roku 1956 PIHM wydał Międzynarodowy Album Chmur dla obserwatorów na statkach powietrznych. Ostatnia krajowa publikacja Międzynarodowego Atlasu Chmur miała miejsce w roku 1987 za sprawą Wydawnictw Geologicznych.
Międzynarodowy Atlas Chmur jest publikacją bardzo konserwatywną. Ostatnie zmiany jakie w nim wprowadzono pochodzą z roku 1951, kiedy to WMO wprowadził nowy gatunek chmury cirrus – intortus (Ci in). Są to chmury cirrus, których włókna są nieregularnie powyginane i sprawiają wrażenie poplątanych chaotycznie.
W roku 2009 organizacja Cloud Appreciation Society (UK) zaproponowała WMO wprowadzenie nowego rodzaju chmur niskich – undulatus asperatus. Propozycja ta jest wspierana przez Royal Meteorological Society (UK).